SCRIPTORIUM. Ιανουάριος 2026. "Νοσταλγία".

Η Βασιλική δεν είχε ξαναπάει σε εκείνο το μέρος από τότε. Το μικρό καφέ, με τις ξύλινες καρέκλες που έτριζαν και τη μυρωδιά της βανίλιας να αιωρείται στον αέρα, ήταν ακόμα εκεί, στη Σόλωνος, στην ίδια ακριβώς γωνία. Πέρασε από μπροστά του διστακτικά, σαν να πατούσε σε αναμνήσεις που δεν ήθελε να ξυπνήσει. Έβρεχε πολύ. Η βροχή είχε μουσκέψει το πεζοδρόμιο και οι λάμπες του δρόμου αντανακλούσαν τις σταγόνες σαν μικρά διαμάντια. 

Ήταν σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα, κι όμως, τα πάντα είχαν αλλάξει. 

Κάποτε, ερχόταν εδώ μαζί του κάθε απόγευμα. Καθόταν δίπλα στο παράθυρο, εκεί που η θέα της πόλης μπερδευόταν με το θολό τζάμι και τις ψιλόλιγνες φιγούρες των ανθρώπων που έτρεχαν σε μαγαζιά, σχολές και γραφεία. Γελούσαν για μικροπράγματα, μιλούσαν για όνειρα, για μέρη που ήθελαν να ταξιδέψουν. Εκείνος είχε πει πως μια μέρα θα έφευγαν μαζί, πως θα εξερευνούσαν τον κόσμο, παρόλο που εκείνη φοβόταν τα αεροπλάνα. Θα κρατιόντουσαν χέρι-χέρι έλεγε. 

Αλλά οι μέρες κύλησαν, και το "μαζί" έμεινε μετέωρο, σαν υπόσχεση που δεν άντεξε τον χρόνο και τη φθορά του. 

Θυμήθηκε το βράδυ που έβρεχε, όπως σήμερα. Τότε, είχαν φύγει μαζί από το καφέ, κάτω από την ίδια ομπρέλα, οι ώμοι τους να ακουμπούν ελαφρά. Η Βασιλική θυμόταν τον τρόπο που έσκυβε το κεφάλι του, όταν μιλούσε σοβαρά, το πώς τα δάχτυλά του έπαιζαν νευρικά με το φερμουάρ του μπουφάν του. Αίφνης, γύρισε και την κοίταξε σοβαρά: 

«Αν φύγω, θα μείνεις;» τη ρώτησε εκείνο το βράδυ. 

Δεν είχε απαντήσει αμέσως. Είχαν περπατήσει λίγο ακόμα, σιωπηλοί, μέχρι που η βροχή έγινε πιο δυνατή και αναγκάστηκαν να τρέξουν για να βρουν καταφύγιο κάτω από ένα υπόστεγο. Τα μάτια του ήταν σκοτεινά, γεμάτα προσμονή. Κι εκείνη, αντί να πει αυτό που ήξερε ότι ήθελε να ακούσει, απλώς χαμογέλασε θλιμμένα. «Μερικά πράγματα δεν έχουν απάντηση», του είχε πει. Ήξερε μέσα πως αυτό που της ζητούσε ήταν πέραν των δυνατοτήτων της. Εκείνος θα έφευγε για μια υποτροφία στη Νέα Υόρκη. Είχε χαρεί τόσο για την ευκαιρία του, μα δε μπορούσε να αφήσει τη ζωή της στην Αθήνα , το φωτογραφείο, το σκυλάκι , την οικογένεια και τους φίλους της. Ήταν πολύ μεγάλο βήμα και εκείνη είχε χτίσει μια ζωή εδώ. Έτσι, εκείνος έφυγε. 

Τώρα, στέκεται εδώ, μόνη, και σκέφτεται αν θα έπρεπε να μπει μέσα. Ίσως η γεύση του καφέ να έχει αλλάξει. Ίσως το τραπέζι τους να μην είναι εκεί. Ίσως κάποιος άλλος να κάθεται τώρα στη θέση τους, μιλώντας για όνειρα που ακόμα δεν έχουν προδοθεί. 

Θυμήθηκε μια άλλη στιγμή, μια άλλη βραδιά, λίγο πριν αρχίσουν όλα να φθίνουν. Την τελευταία φορά που τον είδε. Ήταν εκείνος ο αποχαιρετισμός που δεν έμοιαζε τελειωτικός, αλλά είχε μια αδιόρατη αίσθηση τέλους. Στάθηκαν για λίγο στην πόρτα του σπιτιού της, διστακτικοί. Δεν υπήρχαν πολλά να πουν, άλλωστε τι να πει κανείς σε τέτοιες στιγμές; Είχαν την αίσθηση ότι όλα τα λόγια είχαν ήδη ειπωθεί. Εκείνος χάιδεψε για λίγο τον καρπό της, σαν να ήθελε να αποτυπώσει το άγγιγμα στη μνήμη του. Να το αισθάνεται όποτε το είχε ανάγκη. 

«Θα τα ξαναπούμε», είπε τελικά, με μια χροιά αβεβαιότητας στη φωνή του. 

Εκείνη χαμογέλασε, αλλά δεν απάντησε. Κάποια πράγματα δε χρειάζονται επιβεβαίωση – απλώς συμβαίνουν ή χάνονται. 

Η νοσταλγία έχει έναν τρόπο να τρυπώνει στις στιγμές που νομίζεις πως έχεις ξεχάσει. Έρχεται σαν ήχος από ένα παλιό πιάνο, σαν ένα ξεχασμένο γράμμα που βρίσκεις σε ένα παλιό συρτάρι, σαν την αίσθηση μιας γνώριμης φωνής που νόμιζες πως δεν θα ξανακούσεις ποτέ. Δεν πονάει πια όπως κάποτε, αλλά έχει μια γλυκόπικρη γεύση, σαν εκείνο το τελευταίο αντίο που δεν ειπώθηκε ή το σ’ αγαπώ που έμεινε στη μέση. 

Η Βασιλική χαμογέλασε ελαφρά. Συνέχισε να βρέχει. Τα Εξάρχεια έχουν μια ενέργεια μαγική ακόμα και τα κρύα , φθινοπωρινά απογεύματα. Το καφέ ήταν γεμάτο κόσμο. Δεν μπήκε μέσα. Ήξερε πως ό,τι αγαπήσαμε μένει μαζί μας, όχι στα μέρη, αλλά στις στιγμές που κουβαλάμε. Έσφιξε το παλτό της γύρω από τους ώμους της. Έβαλε στα ακουστικά μια εκτέλεση του “Exit Music” των Radiohead. Αγαπημένο τους συγκρότημα, ειρωνεία ε; - Συνέχισε να περπατά, κόντρα στον άνεμο. Παράλληλα ένιωθε μια περίεργη , μα γνώριμη ζεστασιά. Αισθάνθηκε ευγνώμων.  

Συγγραφή και επιμέλεια κειμένου: Αντωνία Ντίνου